خانه / آیات آسمانی / قرآن / تفسیر سوره کوثر – استاد الهی قمشه ای
تبلیغات شما در صباجون

تفسیر سوره کوثر – استاد الهی قمشه ای

Interpretation-of-Sura-Kawthar-sabajoon.com

بسم الله الرحمن الرحیم 

إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ (1) 

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ (2) 

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ (3)

بنام خداوند بخشنده بخشایشگر 
(ای رسولِ گرامی) ما تو را کوثر (و نعمت بی حد و مرز) عطا کردیم. (1)
پس تو به شکرانۀ این نعمت، پروردگارت را تسبیح گوی و نماز و نیایش بجای آر و برای او قربانی کن. (2)
همانا آن کس که دشمن توست، اوست که عقیم و بی نتیجه و فرزند خواهد بود. (3)

* کوثر به معنای کثیر و بسیار است و نیز نام چشمۀ آبی است در بهشت و همچنین رمزیست از عطا و نعمت های کثیر و بی شمار که خداوند به آدمیان عطا کرده است. در این سوره ظاهراً خطاب با حضرت محمّد است که بیشترین نعمت و عطای الهی به او رسیده است و آن این است که گنج رحمت و شفقت و خدمت به خلق را به او ارزانی داشته اند و ثروتی بیش از این نیست که آدمی زندگیش مسیر جریان رحمت الهی باشد و هرکه را خداوند چنین نعمت عطا کند بی گمان باید سپاس و ثنای پروردگار گوید و هرچه دارد در راه او قربانی کند.

* آیه آخر این سوره پاسخی است به طعنۀ کافران که میگفتند محمّد نسلش در جهان باقی نخواهند ماند زیرا پسری ندارد. خداوند می فرماید که ما او را دختری اعطا کردیم که نسل او را تا قیامت برقرار بدارد و این منکران هستند که مقطوع النسل خواهند ماند اگرچه صاحب پسران بسیار باشند و امروز میبینیم هزاران و صد هزاران تن را که نَسَب خود به رسول خاتم می رسانند و در حفظ شجره نامۀ خود که این انتساب را ثبت کرده است سعی بلیغ دارند در حالی که در جهان یک نفر نیست که افتخار کند یا ادعا کند یا بتواند اثبات کند که نَسَبَش به فلان منکر آن روزگار چون ابولهب و ابو سفیان باز می گردد.

* اشاره به کوثر در معانی گوناگون و بخصوص در معنی آن چشمۀ حیات که در بهشت جاریست و رمزی از عشق و حیات معنوی و شراب و مستی عشق و سرچشمۀ همۀ خوبیها و زیبایی هاست، در باغ ادب پارس جاری است.

بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خمت یکسر به حوض کوثر اندازیم     حافظ 

هرکه را دیدی زکوثر سرخ رو
او محمدخوست، با او گیر خو     مثنوی

* اگر کوثر را به نعمت و رحمت فراوانی و بی شمار تفسیر کنیم، هیچ مصداقی خوش تر از وجود نازنین زن در جهان ندارد که تمام لطف و رحمت و موهبت است. سعدی غزل زیر را گویی در وصف این کوثر عشق آفرین سروده است

اینان مگر ز رحمتِ محض آفریده اند
کآرامِ جان و انسِ دل و نورِ دیده اند

لطف آیتی است در حقِ اینان و کبر و ناز
پیراهنی که بر قد ایشان بریده اند 

رضوان مگر سراچۀ فردوس برگشاد
کاین حوریان به ساحت دنیا خزیده اند

عذر است هندوی بتِ سنگین پرست را
بیچارگان مگر بتِ سیـمین ندیده اند 

این لطف بین که با گِلِ آدم سرشته اند
وین روح بین که در تنِ آدم دمیده اند

برگرفته از کتاب 365 روز در صحبت قرآن اثر استاد محی الدین حسین الهی قمشه ای

تبلیغات شما در صباجون

درباره ی صبا جون

صبا جون
فوق لیسانس شیمی آلی هستم. به تدریس پاره وقت در دانشگاه مشغولم. زیبایی و هنر را دوست دارم. به شعر و ادبیات علاقه دارم. برای دوستداران زیبایی می نویسم... با کانال تلگرام صباجون همراه باشید. مجله اینترنتی بانوان ایرانی

همچنین ببینید

به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

  بسم الله الرحمن الرحیم با یاد و نام خداوند مهربان و روزی دهنده، اولین …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *